بالاخره تو هم کلاس رفتی

رایان من! تو همیشه شب ها موقع خواب به من می گفتی که مامان من رو می بری کلاس. و من هم همیشه می گفتم آره عزیزم . ولی هر وقت می رفتیم باران رو  ببریم کلاس تو توی کلاس نمی موندی و می یومدی بیرون. چون تو خیلی از بچه های دیگه کوچکتر بودی. مسئولای خانه ی طراحی کودک خیلی تمایل نداشتند که من با شما بیام توی کلاس چون بچه های دیگه تازه راه افتاده بودند و ممکن بود رفتن من توی کلاس ، کلاس رو بهم می ریخت.خاله آزیتا مدیر خانه ی طراحی  ازما خواست که یک روز تو رو بعدازظهر که کلاس های خلوت تری دارند ببریم تا عادت کنی بعد بیای کلاس های شلوغ صبح . دوشنبه ی پیش رفتیم کلاس من و تو و باران. با این که باران هم بود توی کلاس نموندی و من هم اومدم توی کلاس . توی کلاس از عروسک ها تون پرسیدند و اسمشون و اسم مامان و باباتون که اسم من و بابا رو باران بهت تقلب داد و تو هم گفتی.  بعد قرا شدکه عروسک ها تون رو بکشید اول با پاستل و بعد هم با رنگ . اما اونقدر قلمو قلمو کردی که همون اول برات یک قلمو اووردند و بهت دادند . تو که شنیدی یه بچه ها گفت می خوام ماشین بکشم داد زدی که خاله من هم می خوام یک ماشین آبی بکشم. از ترکیب رنگ سفید و قرمز که آبجی برات درست کرد خیلی خوشت اومد و کلی حال کردی. بعد هم رفتی یک توپ سبز هندونه ای برداشتی و بازی کردی و بعد هم گفتی می خوام ببرم خونمون من گفتم که توپت این جا می مونه برای شنبه که دوباره می یای سر کلاس.تو راه بازگشت توی ماشین یک دفعه یادت به چیزی افتاد و گفتی مامان یادم رفت ماشین آبی بکشم.قربون تو نقاش کوچولوی خوشگلم برم من !

راستی توی کلاس یک حالت غروری به خودت گرفتی و گفتی منم دیگه حالا کلاس دارم! قربون قلدری یات!