بدون عنوان

رایان جون گاهی خیلی عصبانیم میکنی اونقدر که حالم از خودم بد می شه . نمی دونم چرا ولی گاهی می یفتی به گریه و دیگه امون نمی دی به هیچ صراطی مستقیم نمی شی و نمی شنوی چی می گیم. هی بهونه می گیری هی سر هیچی داد می زنی هی می گی این رو می خوام این رو نمی خوام . می دونم تقصیر تو نیست تقصیر من هم نیست .راستش آبجی ات اونقدر آرومه و مهربونه و کاری به کار کسی نداره و تو دنیای خودشه که تو با این همه تفاوت گاهی می ری توی سیستم عصبی من و هیچ جوری بیرون نمی یای. راستش داشتن دو تا بچه ی کوچیک سخته خیلی سخت گاهی فکر می کنم که دارم زمان با شما بودن رو از دست می دم . دارم بیهوده خودم رو این ور و اون ور می زنم و آخرش هم راه به جایی نمی برم . بازم می گم راستش خیلی خسته ام خیلی خسته . اینا رو فقط توی صفحه ی تو می شه نوشت . خیلی خسته ام . کاش می شد کمی استراحت کرد. کاش حداقل یک دوست اینجا حضور داشت . کاش می شد گریست از ته دل بدون هیچ قضاوتی . کاش شما بابا و رایان و باران این قدر خوب نبودید. حالم بده مامانی من . نمی دونم شاید کمی که بزرگتر بشید بتونم یه چیزایی رو براتون روشن کنم . مثلا این که یه روزهایی هست توی زندگی خانم ها که حال خوبی ندارند و باید با هاشون مدارا کرد چون مشکلشون رو بهترین مسکن ها هم خوب نمی کنه. دوست دارم مامانی من بازم ببخشید اگه گاهی ناجور سرت داد می کشم.