پسر کوچولوی عجول من !

آقا رایان گل ! تو با این که بچه ی آرومی هستی اما یه چیز یک کم متضاد درباره ی تو اینه که بچه ی خیلی عجولی هستی و وقتی چیزی رو می خواهی باید زود اونو به دست بیاری. یادمه هنوز یک سالت نبود و من برات سیب اووردم که بخوری . تو اونقدر بی تاب بودی که من سیب رو بدم دستت که باران همین طور ایستاده بود و تو رو تماشا می کرد و تعجب کرده بود و پرسید مامان چرا این جوری می کنه. حالا هم هر چی بخواهی براش صبر و شکیبایی نداری. مثلا اگه قرار باشه بریم بیرون صداشو در نمی یاریم و  وقتی سه تایی آماده شدیم بعد به شما می گیم می خواهیم بریم بیرون بیا لباس بپوش . وگرنه بابا مجبور می شه بدو بدو لباس بپوشه و با عجله بره بیرون از بس که شما بریم بریم می کنی . یادت باشه یادم باشه روی این جنبه از شخصیتت کار کنیم که تعدیل بشه . آسمون منی نگهبان آسمان من!