هستی و باید

آقا رایان گل ! تو با این که بچه ی آرومی هستی اما یه چیز یک کم متضاد درباره ی تو اینه که بچه ی خیلی عجولی هستی و وقتی چیزی رو می خواهی باید زود اونو به دست بیاری. یادمه هنوز یک سالت نبود و من برات سیب اووردم که بخوری . تو اونقدر بی تاب بودی که من سیب رو بدم دستت که باران همین طور ایستاده بود و تو رو تماشا می کرد و تعجب کرده بود و پرسید مامان چرا این جوری می کنه. حالا هم هر چی بخواهی براش صبر و شکیبایی نداری. مثلا اگه قرار باشه بریم بیرون صداشو در نمی یاریم و  وقتی سه تایی آماده شدیم بعد به شما می گیم می خواهیم بریم بیرون بیا لباس بپوش . وگرنه بابا مجبور می شه بدو بدو لباس بپوشه و با عجله بره بیرون از بس که شما بریم بریم می کنی . یادت باش...

     نگهبان کوچولوی من ! خیلی وقت برات به طور متمرکز چیزی ننوشتم نمی دونی چقدر دلم تنگ شده برای این اینجا توی وبلاگ باهاتون خلوت کنم. اینجا یه رنگ و بوی دیگه ای داره . اینجا انگار ذهن ما حاکم است و در دنیایی دیگر سیر می کنیم. خلاصه اینکه هر جا بودنتان را دوست دارم. اما موضوع تمرکز شما روی یک اسباب بازی خاصه. یه چیز خیلی جالب درباره شما این که هر بار که می بینیمت روی یک اسباب بازی خاص تمرکز کردی بدون هیچ دخالتی از جانب بزرگترها. این ویژگی فکر می کنم برای بچه های بزرگتره. باران هم اینطوری هست ولی اون الان سه ساله شه و شما یک سال  و نیم. به هر حال وقتی یک اسباب بازی رو انتخاب می کنی و می یاری توی اتاق و مشغولش می شی خیل...

آقا رایان این روزها سرت خیلی شلوغه: چهار تا دندون آسیاب با هم دارند در می یاند. واکسن یک سال و نیمت رو هم باید بزنیم . قصد دارم از شیر بگیرمت و آخری این که کچل هم شدی . آخری رو بابابت اول از همه برات اجرا کرد. کچل شدی . خودت توی آینه نگاه می کنی و می خندی ولی آبجی باران هی می یاد می گه " مامان چرا کچلش کردید  ؟ من دوست ندارم که لالان (رایان) کچل باشه."  

آقا رایان تا قبل از عید خیلی توانایی زبانیت قوی نبود ولی بعد از عید که اومدیم خونمون یه دفعه زبونت باز شد و همه حرفی می زنی . مثلا به حاجی بابا می گی " جی بابا" . به هویج می گی " اویج". به خیار می گی "اییار". به کیک می گی " تیت" . به هندونه می گی " اندونه" . دو تا کتاب می یاری و یکیشو خودت دست می گیری و یکیش رو هم می دی من و می گی "به اون . به اون " . بله درست حدس زدی " بخون . بخون" .الان برای واژه هایی که استفاده می کنی حضور ذهن ندارم ولی هر وقت هر چی یادم افتاد برات می نویسم . دوتت دالم!

آقا رایان یک سال و نیمته و زبونت حسابی باز شده . هر چی بخواهی می گی و مثل طوطی تکرار می کنی . کافیه یکی تلفن بزنه و من بخوام صحبت کنم . هرچی بگم شما تکرار می کنی تا اون جایی که بعضی اوقات خنده ام می گیره و نمی تونم صحبت کنم. گاهی هم اونقدر حواسم رو پرت می کنی که ترجیح می دم صحبت نکنم. خلاصه الان توی مرحله ای هستی که جمله های دو کلمه ای رو می تونی بگی . دامنه ی واژهگانیت هم خیلی گسترده است .پیشرفت تو هر چی باشه ما بدون قضاوت آنرا به تماشا می نشینیم . به تماشا سوگند!

شازده ی نازنین من ! چند روز پیش بعداز ظهر شما و آبجی باران با هم خواب بودید . شما زودتر از باران بیدار شدی و بعد از کمی بازی حوصله ات سر رفت . بازی با من هم با همه ی هیجان هایی که داره و قاه قاه می خندی برات خسته کننده شد. باران بیدار شد و تو از خوشحالی بغلش کردی و گفتی " دوتت (دوست) دالم". و نمی دونی چند دقیقه ای توی بغل هم بودید. منم دوستون دارم مهربونای مامان!

آره نگهبان آسمان زندگی مون تو یک معلم داری به پاکی باران . آره باران گلی رو می گم . روزها کیف به دست ,بچه به بغل سوار ماشینش می شه و از این ور خونه به اون ور خونه . از این اتاق به اون اتاق . شما هم که همراه همیشگی و شاید "همراه اول " باران . یک کیف هم شما دست می گیری و یک ماشین هم شما و یک عروسک هم شما... شما باهمید همیشه ی همیشه ی همیشه . تا باد چنین بادا.