هستی و باید

رایان من ! پریشب خاله نجمه برات یک بسته مداد رنگی اوورد و از پریشب تا حالا تو هر چی تونستی باهاش بازی ساختی و خودت رو مشغول کردی. اولین بازی ای که باهاش ساختی این بود که مدادها را از توی جعبه می ریختی بیرون و با دقت خاصی دوباره می چیدی توی جعبه به طوری که کنار هم قرار بگیرند و به هم نریزند. این بازی رو به طرق مختلف انجام دادی. بازی دوم این بود که مدادها رو قطاری می چیدی پشت سرهم و میگفتی مامان اتوبوس درست کردم و نمی دونم چشات چه برقی می زد. من هم برات ذوق  کردم و بوسیدمت . و بازی سوم این که رفتی یکی از ماشین ها تو اووردی و یکی یکی این مدادها رو می چیدی توی ماشین و وقتی مطمئن می شدی همه رو توی ماشین جادادی می ریختی بیرون و دوباره تلاش می...

پسر آروم من! امشب موقع خواب فلاکس آبت رو بغل کردی گذاشتی بین من و خودت زیر پتو و خوابت برد. خواب های زیبا ببینی به پاکی آب و به شفافیت اون و به شیرینی خودت. بوس

شازده کوچولوی من! توی اون هفته یک روز رفتی پیش بابا چون من باید جایی می رفتم و کار داشتم. شب که اومدی یک توپ سبز هم داشتی. ظاهرا عمو مهدی برات خریده بود. حالا این توپ سبز شده پر از ماجرا برای ما. دیروز که می خواستیم بریم کانون پرورشی کودک و نوجوان گفتی می خوام توپ سبزم رو بیارم. گفتم ممکنه از دستت بیفته تو خیابون و بره زیر ماشین. گفتی می خوام بیارم . گفتم اگه می خوای با من بیای باید توپت رو بذاری و بیای. گریه کردی و گفتی می خوام بیارم. با ماشین نمی رفتیم و چون حالت خوب نبود و سرما خورده بودی احتمال می دادم که تمام راه رو باید بغلت کنم و توپ مزاحم بود. عجله داشتم بیشتر از این نمی تونستم برای راضی کردنت وقت بذارم. تا توی حیاط هم آخرین تلاش هام...

رایان من تو همه ی مسیر بازگشت همه ی هزار تا پله رو خودت اومدی. ای ول پسر کوهنورد من ! تمام مسیر رفت رو هم بغل بابا بودی. ای ول شوهر قوی من ! ...

رایان من! تو همیشه شب ها موقع خواب به من می گفتی که مامان من رو می بری کلاس. و من هم همیشه می گفتم آره عزیزم . ولی هر وقت می رفتیم باران رو  ببریم کلاس تو توی کلاس نمی موندی و می یومدی بیرون. چون تو خیلی از بچه های دیگه کوچکتر بودی. مسئولای خانه ی طراحی کودک خیلی تمایل نداشتند که من با شما بیام توی کلاس چون بچه های دیگه تازه راه افتاده بودند و ممکن بود رفتن من توی کلاس ، کلاس رو بهم می ریخت.خاله آزیتا مدیر خانه ی طراحی  ازما خواست که یک روز تو رو بعدازظهر که کلاس های خلوت تری دارند ببریم تا عادت کنی بعد بیای کلاس های شلوغ صبح . دوشنبه ی پیش رفتیم کلاس من و تو و باران. با این که باران هم بود توی کلاس نموندی و من هم اومدم توی کلاس . ...

آقا رایان! امروز صبح داشتی با بابا و باران می رفتی خونه ی باباحاجی. یک دفعه برگشتی و گفتی مامان شما نمی یای ؟ شما می مونی ؟ با یه حالتی که خیلی حس همدردی داشت. گفتم آره عزیزم من حالم خوب نیست نمی تونم بیام . بدو بدو اومدی و یک بوس محکم به لپم کردی و رفتی . قربونت برم که تنهایی من برات مهمه . قربون محبت بی اندازه ات! دوست دارم.

رایان کوچولوی من ! شرمندگی من برای نوشته های توی وبلاگت خیلی زیاده بخش زیادش این که من برای وبلاگت همون یک سال و نیم پیش کلی عنوان نوشتم که یادم نره و بعد برات چیزی ننوشتم و حالا هم که چیز زیادی از اونا یادم نیست. به هر حال دلایل وبلاگ ننویسی من یکی صفحه ی فیسبوک تو و آبجی بود که به دلایل فیلترینگ کشورمون تقریبا حالا خیلی سخت شده . سعی می کنم که از این به بعد این صفحه ی وبلاگ رو همیشگی بنویسم و گاها یک سری به فیس بوک هم بزنم که اونجا هم کاملا تعطیل نشه. اینجا من زمان کمتری برای خلوتم با تو می ذاشتم ولی قول می دم که با توجه به کلاس رفتن آبچی باران و خلوت من و تو با هم این جا هم بیشتر باهم خلوت کنیم. دوست دارم یک عالمه!