هستی و باید

آقا رایان! امروز صبح داشتی با بابا و باران می رفتی خونه ی باباحاجی. یک دفعه برگشتی و گفتی مامان شما نمی یای ؟ شما می مونی ؟ با یه حالتی که خیلی حس همدردی داشت. گفتم آره عزیزم من حالم خوب نیست نمی تونم بیام . بدو بدو اومدی و یک بوس محکم به لپم کردی و رفتی . قربونت برم که تنهایی من برات مهمه . قربون محبت بی اندازه ات! دوست دارم.

رایان کوچولوی من ! شرمندگی من برای نوشته های توی وبلاگت خیلی زیاده بخش زیادش این که من برای وبلاگت همون یک سال و نیم پیش کلی عنوان نوشتم که یادم نره و بعد برات چیزی ننوشتم و حالا هم که چیز زیادی از اونا یادم نیست. به هر حال دلایل وبلاگ ننویسی من یکی صفحه ی فیسبوک تو و آبجی بود که به دلایل فیلترینگ کشورمون تقریبا حالا خیلی سخت شده . سعی می کنم که از این به بعد این صفحه ی وبلاگ رو همیشگی بنویسم و گاها یک سری به فیس بوک هم بزنم که اونجا هم کاملا تعطیل نشه. اینجا من زمان کمتری برای خلوتم با تو می ذاشتم ولی قول می دم که با توجه به کلاس رفتن آبچی باران و خلوت من و تو با هم این جا هم بیشتر باهم خلوت کنیم. دوست دارم یک عالمه!